تبليغاتX
تنهایی
گذرزمان
 marg
مرگ او را از كجا باور كنم؟صحبت از پژمردن یك برگ نیست
وای، جنگل را بیابان میكنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میكنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان میكنند
از فریدون مشیری

|+| نوشته شده توسط یه سنا در سه شنبه یکم آذر 1390  |
 رنگ درختان
سرخی و زردی برگهای درختان
در فصل پاییز
علاوه بر زیبایی شگفت انگیزی که دارند
نشانه ای از تکامل گیاهان هستند
که ۳۵ میلیون سال قبل آغاز شده است
. یک ماه و نیم از فصل پاییز را گذراندیم.
از گذشته‌های دور
رنگهای زرد و سرخ برگهای درختان
در سومین فصل سال
مورد توجه هنرمندان بوده است.
جالب است که
رنگهای درختان
بر اساس نوع منطقه ای که
در آن قرار گرفته اند
با یکدیگر متفاوت هستند
. به طوری که لباس پاییزی
درختان در آمریکا و
آسیای شرقی
به رنگ سرخ و
اروپای مرکزی و جنوبی
به رنگ زرد است
. در حقیقت درختان
بر اساس قاره و عرض جغرافیایی
که در آن قرار گرفته اند
رفتار ویژه ای را
در پوشیدن لباس پاییزی
بروز می‌دهند.

|+| نوشته شده توسط یه سنا در پنجشنبه دوازدهم آبان 1390  |
 
بگذار از تجربه هایم برایت بگویم...
......اگر درد داری...
تحمل کن...
روی هم که تلمبار شد...
دیگر نمی فهمی کدام درد از کجاست...!!
کم کم خودش بی حس میشود.....

|+| نوشته شده توسط یه سنا در یکشنبه هشتم آبان 1390  |
 
چاوی من

چاوی من كامێرایه‌
وینه‌ ده‌گرێ نایداته‌وه‌
كه‌ی بیری خاوه‌ن وینه‌ی كرد
به‌ ئه‌سرین بۆی ده‌شواته‌وه‌

(حه‌سه‌ن دانیشفه‌ر)

|+| نوشته شده توسط یه سنا در یکشنبه هشتم آبان 1390  |
 
باز باران٬ با ترانه میخورد بر بام خانه» خانه ام کو؟ خانه ات کو؟ آن دل دیوانه ات کو؟ روزهای کودکی کو؟ فصل خوب سادگی کو؟ یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین؟ پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟ خاطرات خوب و رنگین در پس آن کوی بن بست در دل تو٬ آرزو هست؟ * * * کودک خوشحال دیروز غرق در غمهای امروز یاد باران رفته از یاد آرزوها رفته بر باد * * * باز باران٬ باز باران میخورد بر بام خانه بی ترانه

|+| نوشته شده توسط یه سنا در یکشنبه هشتم آبان 1390  |
 
فقط کافی است دست روی شانه ام بگذاری و بگویی:

تو خوبی؟؟تا من برای همیشه خوب باشم

فقط کافی است...
... ...
قطره ای از نگاهت بنوشم و راه به این درازی را تا آخر بدوم...

فقط کافی است نگاهم کنی...

|+| نوشته شده توسط یه سنا در یکشنبه هشتم آبان 1390  |
 غم
به غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد

عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هرکه گوید دل به دل راه دارد

دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

|+| نوشته شده توسط یه سنا در یکشنبه هشتم آبان 1390  |
 من
من از نهایت شب حرف میزنم"
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف میزنم
اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار
و یک دریچه که از آن
"به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم
|+| نوشته شده توسط یه سنا در پنجشنبه سی ام تیر 1390  |
 ساقیا
ساقیا امشب صدایم با صدایت ساز نیست، یا که من بسیار مستم یا که سازت ساز نیست، ساقیا امشب مخالف می نوازد تارتو، یا که من مست و خرابم یا که تارت تار نیست؟
|+| نوشته شده توسط یه سنا در پنجشنبه سی ام تیر 1390  |
 په‌یکه‌ری تۆ.





...

پـه‌یکه‌ری تـــۆ



لـه‌مێـژه‌ له‌نێـو خـه‌یـاڵـم،خـه‌ریکـم له‌سیمـات پـه‌یـکه‌رێـك بتـاشــم

تـا دڵـم ڕووگــه‌ی هـه‌بێت،سـوژده‌ی بـۆ بـه‌رێ، ڕازی نـــــاخـی بـۆ بــاس بـــکات



مـن منـداڵــی پێنـوسی شـکاو و پــه‌روه‌رده‌ی مــه‌ڕه‌کـه‌بــی ڕژاوم

گه‌ر ئیـزن بده‌ی،تا په‌نجـه‌م ڕوخسـارت به‌چـه‌نـد ووشـه‌ی فـه‌قیـر چـــاك بـــکات



هه‌رده‌م که‌خۆم،نه‌خش ونیگاری خۆم ده‌کێشم،خۆم بۆخۆم ده‌گریم

وێنه‌م به‌ده‌ستی ژیان ڕه‌نگ ده‌بێ،مه‌ڕه‌که‌بی جه‌سته‌م ده‌ست به‌گریان ده‌کات



مـن نـامه‌وێ پـه‌یکه‌ڕێـکت لـێ بتـاشم، خـۆت هه‌ر بـۆ خـۆت بـگری

دڵنیـا به‌، هه‌ر ووشـه‌ی دێــڕم له‌ فـرمێسکی تـۆیـه‌ بـه‌ پـه‌نجـه‌م هـــاوار ده‌کات



منیش وه‌ك تۆ له‌مێژه‌ به‌دوای دڵی وون وێل وسه‌رگه‌ردان ده‌گه‌ڕێم

خـه‌یـاڵ و مــــه‌ی وه‌ڵامیـان نـه‌بـوو، بێـــزار بـووم هێنـده‌ خـۆم له‌ خـۆم بـگه‌ڕێت



له‌تـاوان پـه‌نـام بۆ خـالـه‌قـی دڵ بـــرد، تـا به‌ڵکـو وه‌ڵامێــك ببیسـم

پـه‌یکـــه‌ری هـه‌ستـم قـانـح کـه‌م لـه‌شـوێنـی خـۆی ئــارام بگـرێ نـه‌جـووڵێـت



دڵ ئـۆقـره‌ نـاگرێ،حـوکم ده‌کا به‌په‌نجـه‌ کڕنـۆش بـۆ پێنـوس بـه‌ڕم

له‌گه‌ڵ یـاسـای سـروشتیش شــه‌ڕ بکا، نهێنـی لـه‌هه‌موو شـوێنێـك ده‌ربـڕێـت



له‌خـۆر زیـزم، به‌ڵام که‌ پـرچی پـه‌خشانتم بیـردێتـه‌وه‌ ئــارام ده‌بـم

له‌ ئـاسمانیش تــووڕه‌م، که‌ سه‌یـری ڕوخسـاری ده‌که‌م، نیـگات مـاتــم ده‌کات



سروشت نادوێنم، دارێك له‌ دارێك هه‌ڵده‌بڕێ تۆم دێته‌وه‌ یاد ده‌مرم

لـه‌ بــــاران قــه‌ڵسـم حـه‌زنــاکـه‌م بیبینـم ،دێتـــه‌وه‌ بیــرم ئـه‌شکــی سیمـات



گه‌ر دڕکیش ئه‌بینم، ئه‌و خـه‌نجـه‌ره‌ی دڵتـی کـۆلـی دێنێتـه‌وه‌ یـادم

لـه‌شم ده‌کووڵێتـه‌وه‌ ئـاسه‌واری سه‌مای بـرینت لـه‌سه‌ر جـه‌ستـه‌م ده‌مێنێـت



بـۆیه‌ پـه‌یکـه‌رتـم چـاك کرد تـا مـاوم قـــه‌ت تـه‌رمـی بـاڵات نـه‌بینـم

شه‌و و ڕۆژ سه‌ر له‌سه‌ر سه‌رینی خـه‌یاڵ دانێـم بتدوێنـم ، خه‌یـاڵ بپـه‌ڕه‌ستـم



لـه‌وسـاته‌وه‌ش پـه‌یکه‌رت له‌ خه‌یـاڵم چـاکـراوه‌ نــاخ جـوان ده‌بینـم

بۆیه‌ حه‌زنـاکه‌م قه‌ت له‌ خه‌یاڵ دووربـم، تا مـه‌رگی هـه‌ست هـه‌رگیـز نـه‌بینـم



تائه‌و کاته‌ی گه‌ردونیش له‌شم بانگ ده‌کا بۆنێو خاك بتوێته‌وه‌ ته‌رمم

ڕۆحـم سێبـــه‌ری پـه‌یـکــه‌رت ده‌بـێ، تـا ده‌چمـه‌ ژێــــر خـاك، مـه‌رگت نـه‌بینـم



که‌ماڵ ماملێ
|+| نوشته شده توسط یه سنا در پنجشنبه سی ام تیر 1390  |
 
 
بالا